Blog123

Maandagochtend, 13 januari 2020

Vluchtkoffer

Ik kreeg laatst de vraag van een hoogzwangere of ik nog tips had om in een vluchtkoffer te doen. Nou, bij mij met stip op nummer 1 staat: schoenen! Niet waar je het eerst aan denkt. Staat ook niet op lijstjes. Maar als je thuis wilt gaan bevallen, doe dan schoenen in je vluchtkoffer. Ik zou thuis bevallen, maar na 1,5 uur persweeën werd toch besloten dat ik zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moest omdat het hartje dipte. Ik werd met de ambulance met spoed opgehaald (dus alle toeters en bellen), ik was zo in mijn eigen wereldje dat ik zelf niet eens echt doorhad wat er gebeurde. 


1. Schoenen dus. Niet waar je het eerst aan denkt, maar ik moest op mijn fleece-sokken naar huis. Gelukkig dacht ik daar dan wel aan hartje zomer met 35 graden.


2. Pak niet teveel in. Ik was in het ziekenhuis voor een nachtje en had zó veel bij me! Kleding voor jou en de baby (dubbel, want van jou kan dat wel eens heel snel vies worden). Voor de baby hebben ze echt alles in het ziekenhuis wel, zoals luiers. Dus niet zoals ik een tas voor mezelf inclusief boeken, tas voor manlief én een volledig ingepakte luiertas (wist ik veel dat ik geen slabbetje nodig had).


3. Boeken/tijdschriften... Óf je ligt met een ruggenprik te spacen (dat hoop ik dan maar), óf met weeën te concentreren op de pijn, óf je hebt een baby waar je naar kijkt. Je gaat dus echt geen boek of whatever lezen als je net bevallen bent. Voor de man overigens tijdens de ruggenprik wel een idee om een tijdschriftje in te pakken, die zou zich weleens kunnen vervelen als jij daar in je eigen wereldje ligt.


4. Vergeet die luiers voor jezelf uit het kraampakket. Dat zit echt verschrikkelijk en je voelt je al overreden door een colonne vrachtwagens. Kotex Maxi Super zit vele malen beter, en werd bij mij aangeraden door mijn kraamzorg.


5. CAMERA. Echt, last but certainly not least, de camera mag je niet vergeten. Ook als je denkt, mwah, ik hoef daar echt geen foto's van hoor. Zelfs de superstoere mama's kunnen een traantje wegpinken als ze toch die goede foto's zien van tijdens of net na de bevalling. Ik had er geen keuze meer in, maar onze verloskundige bleef nog even in het ziekenhuis en maakte voor mij heel dierbare foto's. Ik kan er nóg emotioneel van worden als ik er zelfs maar aan denk dat ik ze heb.


Als je een dosis genieten kon inpakken zou ik dat ook aanraden. Het gaat zó snel allemaal, zuig het in je op, die eerste momenten met je newborn. De geluidjes, dat heerlijke knuffelen... Oh echt, de pijn ben je écht niet zomaar vergeten, maar het is het zó waard allemaal! Ik zou het zo weer overdoen, eh, nee twee is echt voldoende.


Liefs,

Diana

Maandagochtend, 6 januari 2020

Happy new beginning

Ik vind het altijd zo heerlijk om aan een nieuw jaar te beginnen. Vroeger ook al met een nieuw schooljaar. Een verse agenda, onbeschreven bladeren. Vol goede zin om de voornemens nu echt een keertje waar te maken. Dit jaar heb ik niet eens een lijstje gemaakt, dit wil ik meer/anders/beter. Het enige wat ik nu belangrijk vind is balans, geluk thuis en in mijn bedrijf en vooral ook rust. Dus het zit hem dit jaar niet in het "ik wil meer sporten". Nee, ik wil meer balans dus ik zit te denken over yoga (again, af en aan lid de laatste 10 jaar). Rust? Gewoon eerst lekker tijd met mijn gezinnetje en daarna komen alle andere veel minder belangrijke dingen.


~ Heerlijk om dit jaar mijn bedrijf verder te zien groeien ~


Lauren dit jaar naar de basisschool, één kind dichterbij een hond. Nee lief, relax. Nu nog niet, moet er ook nog niet aan denken hoor. Maar straks vind ik het zó leuk! Gezellig een hond, iedere zondag naar het bos met het hele gezin zoals ik dat vroeger ook deed met mijn ouders en broer hond (tja dat krijg je als je geen echte broers of zussen krijgt van je ouders). Maar ik vind het wel mega-spannend hoor, naar de basisschool. Wat een stap! We zijn druk bezig met het basisschoolspel van Woezel&Pip wat echt een aanrader is. Ze vind het heel leuk om te leren en is dan ook heel aandachtig aan het kijken (voor maar liefst een heel half uur).


~ Zo benieuwd ook hoe Julia zich ontwikkelt, ooh als die gaat praten... ~


Het is inmiddels zover dat Julia van zich af begint te slaan. Lauren is nog in de "mine" fase (check even de Finding Nemo meeuwen), en dat betekent dat ze alles afpakt waar Julia mee aan het spelen is. Arme Juul. Ik zou zo graag willen dat ze een beetje voor zichzelf opkomt, maar blijkbaar is dat dus met slaan, wat ik eigenlijk ook weer niet wil. Dat opvoeden blijft lastig zeg! En dan heb je nog te maken met al die sprongetjes tussendoor. Man, ben blij als we drie dagen een happy meisje hebben. Maar herinner me met Lauren dat het nog veel erger was (en werd, help!). Toen die 1,5 jaar oud was zaten we met onze handen in het haar. Nou is onze verwachting dat Julia eerder gaat praten en zich dus ook wat makkelijker kan uiten, dus hopelijk valt dat mee.


Liefs,

Diana

Maandagochtend, 16 december 2019

Balans opmaken

Wauw, wat een jaar was 2019. Nog volop aan het wennen met twee kindjes, Julia die zo veel last had van verborgen reflux wat hartverscheurend was en Lauren die flink naar papa trok in die tijd. Maar ook al de wens om mijn eigen bedrijf op te zetten, al wilde ik dat in combinatie met nog een driejarige opleiding (hoe dan?). Afscheid van Achmea, 12 jaar dienst, afscheid van werknemer zijn. Wat voelde dat goed! Ik besef me dat ik daar vast zat, in mogelijkheden, negativiteit en zelfvertrouwen in mijn kunnen. Ik kreeg de kans om een traject in te gaan met BaazZ om mijn bedrijf de allerbeste kans te geven. Toen de fundering goed en wel stond en ik me kon gaan richten op het ondernemerschap overleed mijn vader. Verwacht, maar toch ook heel onverwacht, onwerkelijk en onbegrijpelijk. Het afgelopen jaar vooral was zwaar voor hem en voor ons, en de rust is hem zo gegund, maar ik heb opeens geen vader meer en dan rommelt je eigen fundering ineens. 


~ staat de fundering van mijn bedrijf, wankelt mijn eigen fundering ~


De maanden daarna waren pittig en dat zijn ze nog steeds. Maar de rust keert terug en ik zal doorgaan, vooral ook omdat mijn lieve pap zo trots op me was. Het opzetten van mijn bedrijf is ontzettend leuk geweest en ik blijf maar leuke collega-fotografen en collega-ondernemers ontmoeten. Met het fotograferen zie ik zo ontzettend veel liefde! Gezinnen die ook struggelen, die ook de tropenjaren proberen te overleven, maar met zoveel liefde voor elkaar en hun kinderen. En dan ben ik zo gelukkig met het werk wat ik nu doe!


~ mijn eigen gezin is natuurlijk het mooist ~


Wat hou ik van ze. Van Lauren, Julia en natuurlijk mijn held Bob. Lauren is het meest grappige en meest attente dramaqueentje ooit en de altijd lachende Julia vrolijkt ons allemaal zo op. Nu meer dan ooit ben ik nieuwsgierig naar wat het nieuwe jaar ons zal brengen. In januari stopt de startperiode en zal mijn bedrijf op eigen benen moeten staan.  Spannend, maar ik verlang er zo naar! Het lijkt me ook heerlijk om Lauren en Julia weer verder te zien ontwikkelen in de lieve, grappige meisjes die ze al zijn. En hoe kan ik dat allemaal zonder mijn meer-dan-rots Bob. Kom maar op 2020!


Liefs,

Diana

Donderdagavond, 12 december 2019

Van Sint naar kerst

Ervaren jullie het ook zo? Alsof je rent van het ene feest naar het andere, en je niet meer bijhoudt wat wat is? Ik dacht dat ik daar alleen last van had, maar Lauren blijft nog hardnekkig de Sinterklaasliedjes zingen. Hoe leg je nou aan een kind van 3 uit dat je 3 weken lang keihard gebombardeerd wordt met snoep en liedjes en Sinterklaas en al die enge Pieten en dan ineens is 'ie weer weg en moet je over tot kerstbomen met lichtjes en ballen en weer heel andere liedjes.


~ ik moet nog even opwarmen voor kerst ~


Vroeger stond de boom al het liefst voor Sinterklaas en het liefst zo groot mogelijk. We hebben zelfs een boom gehad waardoor we een flink stuk moesten afknippen omdat hij niet paste. Tegenwoordig met de kinderen moet ik me er even toe zetten. Het is wel even werk zo'n boom optuigen, vervolgens heb je die naalden overal in huis liggen en mag je hem 3 weken later weer opruimen. Gedoe. Oeps, nu voel ik me net een Grinch! Nee, ik kan echt genieten van Lauren die het met ieder jaar ook weer mooier vindt. Die vorig jaar al telkens nieuwe dingen ontdekte in de boom en zich daar als een kind van haar leeftijd over verwonderde. En daar kan ik uren naar kijken. 


~ en dan de cadeautjes nog ~


Ik vind het leuk om de kinderen te verwennen, maar we hebben bewust met Sinterklaas een mini-cadeautje gegeven (2 kleine boekjes) zodat we met kerst wat meer konden uitpakken. En dan kan ik het niet laten he. Een leuk basisschoolspel van Woezel&Pip omdat Lauren in september naar de basisschool gaat. Een rekenpuzzel. Een spelletje geven we dan maar aan Julia (want die heeft alles al van Lauren maar mag zeker niet vergeten worden). Maar voor elkaar doen we niet meer. Of nou ja, we geven elkaar een etentje cadeau. Even kijken of ik me daar aan hou ;).


Liefs,

Diana



Maandagmorgen, 28 november 2019

Mo(u)rning

Een blog per maand? Nee, dat is niet helemaal de bedoeling. Maar wat is het hectisch. Rennen en vliegen van de ene griep naar de andere verkoudheid bij Julia, en ik heb het ook een inmiddels chronische verkoudheid. En dan komt daar nog bij dat ik ook vre-se-lijk moe ben telkens. Dat schijnt logisch te zijn als je in de rouw zit. En wat klinkt dat eigenlijk negatief , in de rouw, maar het is een proces wat bij het leven hoort en wat echt wel weer over gaat. Ik blijf, nee probeer het, positief en geniet van de soms hele kleine momenten. Zoals afgelopen week dat Lauren ineens zelf naar het toilet wil. Niet overdag, maar telkens 's avonds voor ze naar bed gaat. En ze zegt telkens dank je wel papa of dank je wel mama als we haar iets geven. En dan geen cadeautje, maar een simpel glas melk bijvoorbeeld. Daar smelt én heelt je hart toch van?


- dag voor dag een beetje beter -


Iedere dag gaat het een stukje beter, en soms weer niet. Maar ik geniet ontzettend van de momenten met mijn gezinnetje en de prachtige shoots van de afgelopen tijd. Wat hebben jullie toch ook liefdevolle gezinnen en wat zijn jullie mooi! En ook als het dagelijks rennen, vliegen en mopperen is, jullie foto's stralen wel het werkelijke gevoel uit. 


- I love my job eh hobby eh job -


Wat gaat dit jaar op het laatst nog hard. Gisteren was het nog zomer en ineens gaan we al Sinterklaas vieren en staan de kerstbomen (hoe respectloos ;)) ook al. Supergezellig, en fijn om weer samen te zijn met families, maar ik moet toch nog wel even wennen. Morgen op Black Friday de laatste Sinterklaas- en kerstcadeautjes kopen en dan komt die feeststemming vanzelf!


Liefs,

Diana


P.s.

Wat vinden jullie van mijn vernieuwde website? En hebben jullie mijn eigen Black Friday actie al gezien?

Maandagmiddag, 28 oktober 2019

Relax-a-day

Gisteravond moesten we even afscheid nemen van onze twee meiden. Lauren en Julia zijn nu een paar dagen uit logeren bij opa en oma. Lekker voor hun, maar ook hier is de rust wel even welkom. Heerlijk even met z'n tweetjes en niet hoeven vliegen om het spul op tijd op bed te krijgen. Herkennen jullie dat? Dat als de kinderen er zijn, je altijd 'aan' staat? Het kan maar zo zijn dat ze wat eten-drinken-liefde-boksbal nodig hebben namelijk, and I'm prepared. 


~ Ik hou wel van een beetje me-time ~


Ik kan goed alleen zijn, en ik hou er ook wel van. En ja, dus ook af en toe even zonder de man is prima. Als Bob gaat sporten op dinsdag- en woensdagavond heb ik dus standaard mijn momentje om lekker vroeg naar bed te gaan met een kop thee en een boek of om in bad te gaan. Even opladen. Ik zou ook in staat zijn om eens een weekendje weg te gaan met mezelf, misschien zou zoiets me wel helpen mijn boek ooit een keer af te krijgen.


~ Ja dat boek wat ik schrijf... ~


Ik riep het 3 jaar geleden, ik ga weer schrijven. "En nu ga ik het afmaken". Fail dus. Of nou ja fail, er zijn gewoon belangrijker dingen en om een boek te schrijven heb ik toch mijn onverdeelde aandacht, creativiteit en inspiratie nodig. Daar ontbreekt het nu echt aan. Zo af en toe is er weer iemand die er naar vraagt, en dan schaam ik me dood. Maar mijn thriller 'Karma' komt er wel. Ooit maak ik het af. Eerst mijn gezinnetje, bedrijfje en alle andere dingen die écht heel belangrijk zijn. Daarna komt de luxe wel. 


Liefs,

Diana


Donderdagochtend, 24 oktober 2019

Rollercoaster

Wat een gekke weken heb ik gehad. Sinds het overlijden van mijn vader staat het leven een beetje op zijn kop. Zo onwerkelijk dat hij er niet meer is, voor een koffietje, biertje of Chinees halen. Geen knuffel meer en het woord buitengewoon zal ik ook wel een stuk minder horen. Ik kan het niet anders omschrijven dan dat het een heel ander soort emotie is, het is dodelijk vermoeiend, en ik was al vergeetachtig (nog door de zwangerschappen) maar dit slaat alles. Ik kan sleutels 5 seconden geleden in de hand hebben en ze al kwijt zijn.

 

~ En het leven rent gewoon door met mij onder de arm ~


Met de meisjes spelen, avondje uit met m’n lief, en dan mijn passie die ik nog niet eens zo lang geleden in een stroomversnelling tot een bedrijf heb gemaakt. En zoveel ideeën, zoveel plannen, maar de uitvoering? Van het een naar het ander vliegen en ben bijna bij met alle edits. Dus zo langzamerhand kom ik weer een beetje in het ritme hoewel het de komende tijd vast met ups en downs zal gaan. Maar Julia gaat binnenkort ook extra naar de opvang, dus ook lekker tijd voor mezelf.


~ Positieve energie is er ook ~ 


En er staan zoveel leuke dingen op de planning! Een project op een kinderdagverblijf, er gaat iets met een sieradenlijn gebeuren, ik organiseer een portfolioshoot voor mezelf en andere foto- en videografen en custom made geboorte- en felicitatiekaartjes. Verder heb ik een toffe zakelijke shoot, een paar familyshoots. Wat geef me dat een positieve energie!


Liefs,

Diana

Maandagochtend, 12 augustus 2019

Ik sta te popelen!

Afgelopen weekend heb ik Joep mogen fotograferen voor zijn verjaardag. Wauw wat had ik daar zin in! Ik had thuis een leuk thema uitgewerkt op basis van ideëen van Jasper en Marielle. Dat is zo leuk geworden dat ik dit thema zeker vaker ga gebruiken, en moet Julia er binnenkort ook maar aan geloven. Marielle ken ik uit de tijd dat we zwanger waren van onze dochters Nina en Lauren, en toevallig waren we ook tegelijk zwanger van Joep en Julia. En wat is Joep een lief en sterk ventje! Ik vond het een eer hem op de foto te zetten en hoop dat ik snel het hele gezin mag fotograferen. 


~ Wat is Joep een lief en sterk ventje! ~


Ik moet iets bekennen. Ik heb heel veel geduld en dat komt me nu goed van pas. Maar als je net gestart bent, en dan bedoel ik dus écht nét, dan heb je simpelweg nog niet zoveel klanten. Ja, een hoop familie en vrienden natuurlijk, en die fotografeer ik heel graag. Maar de échte klanten, ja die moeten mij nog vinden. Leren kennen. En dat is lastig, er zijn natuurlijk veel mensen die een vaste fotograaf hebben (zo ook onder mijn vrienden). Die kiezen voor een bepaalde stijl, zijn vertrouwd met de fotograaf, en dat is helemaal prima. Maar eerlijk is eerlijk, ik vind het lastig dat mijn agenda niet direct volloopt met boekingen. Ik snap het, maar toch is het wel lastig. Ik sta namelijk te popelen om te fotograferen, en Lauren is me nu wel een beetje zat hihi.


~ Ik vind het lastig dat mijn agenda niet direct volloopt met boekingen ~


En dat ik het lastig vind heeft ook te maken met de supervette locatie(s) die ik nu scout. Ik probeer eens in de week een rondje in de omgeving te rijden om locaties te zoeken voor een mooie fotoshoot. Ik ben afgelopen week in Klarenbeek en Hoog Soeren geweest, en kan echt niet wachten tot ik daar een mooie shoot kan doen. Liefst met een mooi avondzonnetje, want wauw wat is het daar mooi!


~ Uit mijn comfortzone ~


Ik heb afgelopen donderdag een vlog, of iets wat daar op moet lijken, gemaakt. Wauw wat spannend. Ik deed mee aan een Insta-training en dé tip daar was om het toch echt te doen. Mensen schijnen je leuker te vinden als ze jou zien, en sneller geneigd zijn om je product af te nemen. Nou ben ik dus benieuwd, heb je het gezien op Instagram en Facebook? Zo ja; wat vond je er dan van? Vind je het leuk om mij te zien? 


Liefs,

Diana

Maandagochtend, 5 augustus 2019

Wat gaat de tijd hard!

De dagen vliegen voorbij, time flies when you're having fun zeggen ze toch? Nou dat klopt! Ik ben bezig met het bij elkaar verzamelen van leuke objecten voor een 1st birthdayshoot. Welk thema dat is? Dat blijft nog even een verrassing. Ook heb ik een paar leuke locaties gescout voor mooie shoots. En de minishoot is uitgedacht en online gezet. Een mooie nieuwe edit ontworpen. Kan alles wel gaan opnoemen, maar het komt er op neer dat ik het superleuk vind om zelfstandig ondernemer te zijn en alles zelf te mogen bedenken. 


~time flies when you're having fun~


Ook thuis gaat alles snel. De dames ontwikkelen zich zo snel nu! Lauren praat steeds meer en beter,

weer nieuwe zinnen en woorden komen eruit. En gezellig samen met haar kleine zusje bespreek ze wat ze gaan doen, lees: bepaalt ze waarmee Julia wel of niet speelt. Dat gaat nu nog wel, maar Julia laat zich de kaas niet van het brood eten. En Julia? Wauw, die eet ineens gewoon met de pot mee! Wat heb ik me daar zorgen over gemaakt, niet dat ze er slecht uit zag of dat ze ziek was, nee zeker niet, maar een kind van 10 maanden hoort geen 6+ potjes meer te eten toch? Maar zelfs Lauren at op deze leeftijd niet zo goed als Julia nu ineens doet. En ik durf te wedden dat die kleine Juul binnen een maand loopt. Nu het uitslapen nog, maar dat lijkt de goede kant op te gaan. Vanochtend sliep ze zelfs nog toen ik haar kamer binnenkwam! Helemaal bijzonder is dat ze normaal al wel wakker wordt van Bob en Lauren die gaan douchen, maar niks van dat, gewoon heerlijk doorslapen. 


~en dan ineens doet ze het gewoon~


Volgend weekend gaan de meiden lekker uit logeren bij opa en oma en gaan Bob en ik samen op pad, uit eten, uitslapen, bioscoop. Ik vind het heerlijk met de meisjes, maar soms is het ook leuk om samen wat te doen. Bovendien, naar een chique restaurant neem je geen jonge kinderen mee. Niet omdat het niet kan, maar wat hebben zij er aan? 


Liefs,

Diana

Maandagmiddag, 29 juli 2019

Step by step

Geduld is mijn sterkste kant. Dus het liefste had ik dat ik na de inschrijving van Stories of Light gelijk gewoon een goedlopend bedrijf had. Maar dat kan natuurlijk niet. Ik moet nog steeds hard werken. Niemand kent mij natuurlijk en dat is niet zo gek. En dan krijg ik nu al aanvragen voor in september, de maand waarin wij eigenlijk op vakantie wilden gaan. Misschien toch niet zo handig, eerst maar eens lekker werken. Gelukkig kan ik wel wachten, maar denkt de man daar toch anders over.


~Geduld is mijn sterkste kant~

 

Ondertussen hebben wij afgelopen weekend een fietstochtje gemaakt in onze eigen omgeving. Via Lieren naar de Loenense watervallen, sowieso een mooie rit, maar wat was ik blij dat ik mijn camera bij me had! Bij de watervallen heb ik mijn nieuwe lens even uit mogen proberen, en wat ben ik daar blij mee. Ik denk dat ik een nieuwe favoriet heb zelfs! Zelfs SOOC waren de foto's al mooi. SOOC betekent: Straight Out Of Camera. Als je die term ergens ziet dan weet je dat er (als het goed is) geen bewerking heeft plaatsgevonden. En de fotograaf misschien zelfs een beetje trots is op het resultaat :).


~My new favourite~


Dus step by step en rustig aan alles opbouwen. En die vakantie? Ik vind het vooralsnog veel te leuk om te werken, dus dat vind ik niet zo erg. Daar gaan we nog even een oplossing voor vinden ;). Wij zijn niet van het ver vooruit plannen, dus we hebben gelukkig nog even de tijd.


Liefs,

Diana

Maandagmorgen, 22 juli 2019

Wat begon als een droom...

Wat is het bijzonder om dit mee te maken, mijn eigen mooie bedrijfje. Ik zal eerlijk zijn, want hoewel ik altijd wel een grote liefde voor fotograferen had, had ik nooit durven denken dat ik het voor ‘mijn werk’ zou doen. Laat staan voor mezelf beginnen! Vorig jaar nog zei ik tegen mijn ex-collega’s dat ik zeer zeker geen zzp-er zou worden. Ik was er heilig van overtuigd. Maar nu ik hier sta is niks anders meer logisch. Weg met dat suffe pensioenadviseur!


~dit is mijn droom, mijn passie, dit is wat ik het allerliefste doe~

 

Vandaag is Stories of Light dan echt een officieel bedrijf. Samen met Bob ben ik vandaag naar de Kamer van koophandel geweest voor de inschrijving. Wauw, wat ben ik trots! Maar nu gaat het natuurlijk pas écht beginnen en dat is dan ook wel weer retespannend eigenlijk. 

 

De komende tijd zal ik gelukkig weer veel achter de camera staan! Maar ook mijn marketingplan gaan uitvoeren; flyers en visitekaartjes maken, een kortingsactie, weggeefacties op socials (heb je de eerste al gezien?). Ik heb er superveel zin in en hoop jullie snel te zien voor mijn camera!


Liefs,

Diana

Maandagmorgen, 15 juli 2019

Cheers! I'll drink to that

Over het overtreffen van verwachtingen gesproken. Gisteravond heb ik op mijn laatste krachten alle stukken ingediend bij het UWV, in de verwachting dat ik ergens in de loop van deze week bericht zou krijgen. Vanochtend om 9u kwam echter al het verlossende antwoord!


~ ik mag beginnen ~


Hoe tof is dat? Ik mag me nu gaan inschrijven bij de kamer van koophandel, mijn website en socials heb ik net gepubliceerd. Het voelt natuurlijk niet, zoals na mijn examens Wft Pensioenen, als een échte verlossing, want nu begint het werk pas echt. Nu moet ik klanten werven, en ááálle plannen uit het ondernemingsplan realiseren. Maar ik heb er zin in, met nieuwe energie ga ik aan de slag. En ik ga dit natuurlijk rocken. Dus mensen; Stories of Light is the place to be! 


Liefs,

Diana


Dinsdagmorgen, 9 juli 2019

Wat begon als een droom...

Nog maar een paar maanden geleden besloot ik om van mijn hobby mijn werk te maken. En nu ben ik al superver, heb ik een heuse promotiekalender en een elevator pitch bedacht. Klinkt alleen al leuk! Ik heb nog een week en dan moet ik alles aanleveren bij het UWV zodat zij beslissen of ik wel of geen goedkeuring krijg voor de startperiode. Ik probeer er niet aan te denken (heb ik ook helemaal geen tijd voor),


~maar spannend is het wel~


En, aangezien ik helemaal geen tijd heb om te bloggen, ga ik nu gauw verder met het verder ontwerpen van deze website.


Tot snel!


Liefs,

Diana

Yummy, cookies! Nee sorry, deze kun je niet eten. Maar lees het vooral even door zodat je weet wat ik (of mijn website) met je gegevens doe.

Lees meer
Accepteren